Winterkamp 2010

De inschrijvingen voor het winterkamp 2010 waren maar bij mondjesmaat binnengekomen. Deze keer immers eens niet naar de Ardennen of Luxemburg maar lekker dichtbij in Oost-Vlaanderen waar we op het provinciaal domein De Gavers met 12 gezinnen tussen Kerstmis en Nieuwjaar zouden kamperen.
Waarschijnlijk heeft de overstroming van de Dender enkele weken voordien, waarbij ook het provinciaal domein zijn deel te slikken had gehad, de mensen wat afgeschrikt. Achteraf blijkt die vrees ongegrond vermits er op de camping zo goed als niets van de overstroming te merken valt. Het gedeelte dat de Rupel heeft gereserveerd, heeft namelijk nooit onder water gestaan en alle voorzieningen zijn intact.
Ook dat de kans op sneeuw in Vlaanderen kleiner is dan in de Ardennen speelde deze keer zeker niet mee. Iedereen herinnert zich ongetwijfeld de vele sneeuwbuien die ons land in december hebben geteisterd. In de dagen voor het winterkamp is daar nog een extra pak bijgekomen waardoor het verkeer in het ganse land danig in de knoop lag.
In de nacht van donderdag 23 op vrijdag 24 december heeft koning winter zichzelf nog eens extra laten gaan. De ganse nacht heeft het onophoudelijk gesneeuwd zodat de nieuwsprogramma’s op de radio op vrijdagmorgen bol staan van de verkeersmiserie. Ik had gepland om ’s morgens te vertrekken maar zie daar in deze situatie vanaf. In de loop van de dag worden de verkeersberichten geruststellender, zeker op de grote wegen en, zeer belangrijk, hoe meer je naar het westen van het land gaat hoe beter de toestand wordt.
Rond 3 uur beslis ik om het erop te wagen. Alhoewel maar voor 250 meter moet ik toch de sneeuwkettingen omleggen om mijn straat die nog nooit 1 korrel zout heeft gezien uit te geraken. Op de parking van de Aldi vlakbij haal ik ze er weer af en kan ik eindelijk echt vertrekken.
De wegen blijken inderdaad goed berijdbaar alhoewel je toch uit je doppen moet kijken voor gladde plekken hier en daar en zeker voor enkele 4x4- en winterbandenrijders die denken dat ijzel en sneeuw hen niet kunnen deren. De laatste 3 km voor mijn eindbestemming kun je beschouwen als strooizoutvrij gebied. De plaatselijke wegen rond Geraardsbergen liggen erbij als een spiegel maar vormen uiteindelijk toch geen probleem zodat ik zonder kleerscheuren rond half vijf op de camping toekom.
Zoals we dat gewend zijn, heeft ook hier de campinguitbater, het provinciebestuur, geen enkele moeite gedaan om onze kampeerplaatsen sneeuwvrij te maken zodat je al direct je handen uit de mouwen kunt steken en rond de steel van de sneeuwschop.
Ik ben de derde van het ganse gezelschap. ’s Avonds zitten Walter, Johny en ik als vroege driekoningen in de gesloten partytent te keuvelen. Buiten sneeuwt het en vriest het dat het kraakt. Binnen in de tent zorgt de terrasverwarmer voor een behaaglijke warmte en smaakt de bruine Leffe als nooit tevoren. We prijzen ons gelukkig dat we dit jaar niet in de
Ardennen zitten want in het oosten van het land is de situatie op de weg ronduit dramatisch waardoor het winterkamp mogelijk niet had kunnen doorgaan wegens te gevaarlijk.
De streek rond Geraardsbergen is eigenlijk verrassend. Zo mogen we op onze wandeltochten aan den lijve ondervinden dat de dichtgesneeuwde heuvels rond Geraardsbergen echte kuitenbijters zijn. Ook in de plaatselijke café’s van Onkerzele en Idegem kunnen we onze ogen niet geloven als we de prijslijst zien: € 1 voor een pintje en € 1,5 voor een Leffe. Onnodig te vermelden dat die Leffe ongelooflijk lekker was! Bovendien krijgen we van de cafébazin op nieuwjaarsdag zelfs nog een nieuwjaarsgeschenkje mee !
Wanneer we de lijnbus naar Geraardsbergen nemen om de maandagmarkt te bezoeken, moeten we zelfs helemaal niets betalen en ook niet als we terugkeren. “’t Machien is kapot, ge moet niet betalen” zegt de chauffeur en met een rotvaart van jewelste scheurt hij over de spekgladde weggetjes richting Geraardsbergen.
Op de bus zitten ook nog 2 andere bewoners van de Gavers. 2 kerels die we ook nog de volgende dagen regelmatig zullen zien passeren. Ze lijken weggelopen uit een of andere griezelfilm, stinken uren in de wind en als ze spreken produceren ze een soort van onverstaanbaar gegrom. De jongste heeft veel weg van Michael Jackson. Niet dat zijn neus verbouwd is maar hij ziet zo bleek als een lijk. De oudste zou kunnen doorgaan voor een combinatie van Ozzy Osbourne en Gene Simmons van Kiss met zijn lang sluik haar en zwart omrande ogen. Dagelijks zien we deze gasten zware dozen en sporttassen aansleuren. Eens ze die in hun trekkershut hebben gezet, gaan de gordijntjes steevast voor enkele uurtjes dicht. We vragen ons af wat zij precies telkens aansleuren maar van 1 ding zijn we overtuigd, het zullen geen zeepwaren of schoonheidsmiddelen zijn.
De accommodatie op de camping is ronduit uitstekend. We wisten wel dat we een zaaltje konden gebruiken maar dat het zo’n eersteklas zaaltje zou worden, was een verrassing. Het is een modern en ruim complex op een 200-tal meter van onze kampeerplaatsen met eigen sanitaire voorzieningen en prima verwarmd. Het zaaltje staat alleen voor ons ter beschikking. Als we er naartoe willen, moeten we enkel de bewaker van dienst opbellen die dan voor ons de deur zal openen. Na ons vertrek sluit hij ook weer af. Op die manier kunnen we ’s avonds in alle comfort kaarten en scrabbelen en nintendo-en bij een vers getapte pint en kunnen we in alle veiligheid ons materiaal achterlaten. Dit zaaltje biedt mogelijkheden die we zeker volgend jaar zullen benutten.
Ondanks de barre weersomstandigheden en het beperkt aantal deelnemers kunnen we terugblikken op een zeer leuk verblijf. Volgend winterkamp ben ik er alvast zeker terug bij in de Gavers !

Bovandi