Ploddekeskamp 2010

Officieel opende het kamp op vrijdagavond om 19.30 u. onder de vlaggenmast, die was opgesteld op camping Groeneveld op het grondgebied van de gemeente Bachte-Maria-Leerne. 
De vroegkomers hadden eigenlijk al een mooi dagje achter de rug en hadden ervoor gezorgd dat de kooktent reeds opgesteld was om het komende “ploddekesmenu” voor te bereiden.  Tegen de avond was het echter al beginnen miezeren zodat de opening vrij nat en ploddekesachtig is verlopen.
De avondwandeling die een half uurke later vertrok in de richting van het kasteel van Hooidonk, startte kletsnat, onder paraplu’s en met regenkledij en laarzen.  In de “vollen donkere” en met pillichten werden de zijkanten van onze Vlaamse kasseiwegen beschenen om toch maar op de weg te blijven.  Eens we aan de stokoude lindendreef begonnen, werd het nog stikkedonkerder.  De groep werd stiller en de kinderen kropen dichter bij de grote mensen.  De knoestige voeten van de tussen de 500 en 600 jaar oude lindebomen lieten nog net hun najaarsscheutelingen zien, die nog wat afbakening van de dreef brachten.  In de verte daagde er dan wat schaars licht op en na een tiental minuten konden we de pover verlichte contouren bewonderen van één van de mooiste waterburchten van Vlaanderen; nog bewoond en in privaat bezit en met de mogelijkheid op op aanvraag te bezoeken.  De heren van Vlaanderen, Van Nevele en van Hooidonck hadden mooie stulpjes om zich in op te trekken met hun gevolg. 
De tocht ging verder langs een enorme open koeien- en vaarzenstal.  Om zich te ontdoen van het bedrukkende weer en van het toch strijdvolle verleden geïllustreerd door de waterburcht, loeide het hele gezelschap door de donkere natte nacht naar de koeien en de meutekes.  En de ploddekes kregen daar een galmend koeienconcert naar hun oren dat uren in de omtrek mee te genieten viel.
Om deze tocht af te sluiten toch nog vermelden dat het kasteel van Hooidonck gerust mag vermeld worden als een kasteel dat tussen de mooiste kastelen van de Loire mag gesitueerd worden.
’s Zaterdags trad de “kookploddekesploeg” aan met potten, pannen en verse groenten en geheime bouillonekes om het “ploddekesmaal” te bereiden.  Ontvliesde varkensruggen, kort aangebakken en bestreken met tirelantijnse mosterd vormden de blikvangers tijdens de “mise en plat”.
De petanquers onder ons knotsten hun ballen zoals ze dat al jaren doen vanaf 10 u. en het bier en de jenever stonden weer op verborgen plaatsen om de “godverdommes” weg te spoelen.
Om 13 u. vertrokken de fietsers voor een rit door één van de rijkste en mooiste streken van ons Vlaamse land.  Patatten, maïs en weiland met kladden patrijzen en houtsnippers, walnoten, kastanjes en hazelnoten langs de wegkant.  Grote boerderijen, varkensstank, ranke paarden en grote alleenstaande kasten van villa’s.  Vervolgens reden we door sympathieke kunstenaarsdorpen zoals Deerle en St. Maartens-Latem.  Maar dan moesten we terug om van het ploddekesmaal te gaan genieten.
Zelfs de apero en de zakouski’s waren af en nodigden uit om aan te vallen.  De soep was preivers en lekker en de cuisson van het varkensvlees was à point.  De jagerssaus van het kookteam had zo een hoogstaande kwaliteit dat het predikaat van “ploddekes” oneer aangedaan werd.  Als kers op de taart kwam dan nog een ijssnoepje geschonken door weeral wilde weldoeners, maar oh zo lekker !
De madame van de camping nodigde ons zelfs uit om volgend jaar terug te komen, en dit wordt in overweging genomen.
De zondagmorgen is er per auto naar de Brielmeersen in Deinze gereden.  Hier deden we nog een mooie wandeling door een prachtig natuurgebied welke werd afgerond in een paradijselijke speeltuin voor de kinderen die er hun hartje konden ophalen alvorens huiswaarts te keren.  We zager er edelherten, mouflons, emoe’s, schapen, geiten, damherten, konijnen, ooievaars, oehoe’s, sneeuwuilen, kerkuilen, enz., enz., enz., om van de reuzenpompoenen dan nog maar te zwijgen.
Waar we niet over schreven:

1. Swa Burton die de laatste Palm afkocht aan de toog.
2. Jongedame Floor die proper op haar potje ging en applaus kreeg van iedereen.
3. Pascale die kan toveren met jagerskruiden enz.
4. Peterke die rauwe mosselen kan fretten als geeneen.

We dachten ook nog even aan Florida toen we haar witte Porto en Elixir d’Anvers mochten proeven.  Een deugddoende troost voor diegenen die dicht bij haar bleven toen ze afscheid nam.
En zo lezen we ons naar het volgende kamp van het Rupelgewest.  ’t Is te hopen dat het weer zo lekker is en dat het weer zo’n weer is.

                                                                  Rik(a)